Umut Elleri
Büşra Şen

Büşra Şen

Yaz Köşesi

Umut Elleri

20 Ağustos 2019 - 15:42

Umut Elleri adında Sosyal Yardımlaşma Eğitim ve Kültür Derneğimiz var. Belki okuyucular arasında bileniniz vardır. Şu yılında kurulduk şunları şunları yaptık diye uzun uzadıya bahsetmeyeceğim şimdi. Fakat en çok yaptığımız, en sevdiğimiz şeyi anlatacağım. Çocukların gözlerine bakmak.. 

Bazen bir köy okulunda, bazen özel eğitim kurumunda, bazen hastanede, bazen dışarıda, bazen bakkalda, bazen evinde, bazen parkta…  Yer değişiyor, zaman değişiyor, mekan değişiyor ama bakışları hiç değişmiyor..

Biz de derneğin programlarını kendimize bahane edip karışıyoruz çocukların içine. Elimiz, yüzümüz, üstümüz, başımız oyun oluyor hep. Bir bakıyoruz koca koca  adamlar çuval yarışı oynuyor. Kimisi topun peşinde, kimisi bisküvi yeme yarışında kendini kaybetmiş :) Kim demiş çocukla çocuk olunmaz diye? Hayır efendim, her bulduğumuz fırsatta çocuk olmalı insan. Bizlerin onlardan öğreneceği çok şey var evvela.  Bir yerleri ağrıyınca öpüyorsun geçiyor mesela. Kimseye kızmıyorlar, kin beslemek nedir bilmezler. Ön yargıları olmadığı gibi bir beklentileri de yoktur. Küsseler bile hemen affederler.. En güzeli de hepsi aynı..  Dilleri başka, renkleri başka, fiziki özellikleri başka, yaşadıkları yerler başka… Ama hepsi aynı. Nasıl oluyor da bu kadar farklıyken bu kadar bir olmayı başarabiliyorlar?  Çünkü hepsinin özü aynı.  İnsanın özünde iyilik var, sevgi var, merhamet var. İçindeki özle bakıyorlar dünyaya. Arada bir bakmak lazım, kendi özümüz ne alemde diye. Nasıl bakarsan  öyle görüyorsun işte. Her şey birbirinin yansıması. Kötülük de iyilik de… 

Bugünün sorusu bu olsun. En son ne zaman çocuk gibi bakabildik dünyaya?

YORUMLAR

  • 1 Yorum

Son Yazılar